butterfly tears

Lackadaisical

2011-09-12T02:08:00.000+08:00

I took some pen and paper,
Tried to put some words together
Alas! None.

Dozed off for a bit, then tried for it:
Hopeless, I was better in my dreams.

Threw my pen away.
Crumpled the paper.
Made strong coffee.
Ate some bread.
Watched the news.

I took once again, the pen, and new sheets,
Tried to put some dreams together,
Alas!

Speak

2011-08-10T22:31:00.000+08:00

Speak to me,
Let me hold your hand and speak to me.
Here I am,
Ready to listen,
Lean on me ~
Do not be afraid.

The words you do not say,
Speak louder than those you do,
I know the tides are uneasy:
Here I am to hold on to.

Speak to me,
No matter what, just speak to me.
Just like old friends, come on
and speak to me.

2011-07-14T22:33:00.000+08:00

You’ll never find another man like him.

He’s someone who’ll stare you deep in the eye ‘til your heart melts,

and he wasn’t saying anything yet.

It’s his way of making you feel protected because he’s watching you,

his way of showing he is interested with whatever you’re saying, wearing, doing.

He’s got the hands of a thousand angels,

soft and light, comfortable to hold,

warm solace in a night so cold.

Those hands hold you like there’s nothing to be afraid of,

those hands write love letters and poems and make silly works of art,

Those hands fit perfectly in the gaps of mine.

You’ll never find another man like him.

His arms embrace you like a cradle of a child,

his chest feels like warm and fluffy marshmallows bundled in one,

that when you lean on him as you caress, you feel like falling even more in love.

Those lips will plant a kiss on your forehead, and you will like it,

even when you never liked it before because it makes you feel like a child.

Though tired his strong legs will chase you when you want to play games,

though tired he will walk with you for hours in circles even when you don’t want to talk.

You’ll never find another man like him.

He’s got feet that will dance with you even when he doesn’t know how to,

but will try to learn so he’ll be your partner.

You’d want to be with him all day, all night because with him, the world feels right,

that you get envious of his shadow for being always there with him,

that you’d wish to become smaller than he can keep you in his bag,

then grow again so that you can hug him for hours.

He’ll let you stare back at his eyes, and you will conceal your excitement,

Andt those lips will whisper in your ear that you’re his, and you’ll agree,

Because he’s got the perfect man, and you know you’re lucky.

Lucky because you were meant to be.

You’ll never find another man like him.

There’s just one in this world, and he’s made for me.

Butterfly and Star

2011-07-06T22:31:00.000+08:00

She flapped her wings into the silky night sky
Afraid of the dark she was,
Now have kissed that fear goodbye.
Amidst her flight she looked below,
No longer afraid to drop so low.
Strength she found in the light above,

Evolved and pruned in the arms of love.
The sun may hide that star's pearly light,
But to her, it's forever -

Even when out of sight.

Anonymous

2011-04-07T02:31:00.000+08:00

and so written you have, such writings you have shared,
but write about you, has anyone dared?

Paano kita mamahalin?

2011-03-28T20:35:00.000+08:00

Paano kita mamahalin?

Pilit kitang inaangkin, pilit ka namang hihilahin,

Akala ko ba'y malaya kitang yayakapin?

Maylikha ang nagpataw, hindi ka naman binibitaw,

Sabihin mo sa akin,

Ikaw ba'y tunay na nagtitiwala sa akin?

Paano kita mamahalin, sa paraang kaya ko?

Kaya kitang mahalin, tapat at buo,

Ngunit pag-ibig ko ba’y matatanggap mo?

Una pa lang kitang nakita, ako’y bihag mo na,

Sarili’y iginapos: hindi na kakawala,

Ngunit pagmamahal kong narito, nadarama mo ba?

Paano kita mamahalin, sa paraang kaya ko,

Kung kay dami rin ng iyong mga kasiphayo?

Minamahal kita, ipinagpalit ang iba,

Nang mangyaring pagmamahal ko, iyo ring sinta,

Tinuring una, tinalo ang iba,

Habang pagmamahal ko,

Tinutukoy ng iba’y wala.

Malaki raw ang entablado,

Para magsama, ikaw at ako,

Ngunit, ang sikip-sikip naman ng ginagalawan ko.

Malaya raw akong makakasayaw,

Ngunit ang musika, ang musika’y ‘di iisa!

Paano sasayaw sa musikang ‘di iisa,

Kung ang paa lamang ay dadal’wa?

Paano kita mamahalin, sa paraang kaya ko,

Kung sa lahat ng nagawa, ni isa hindi nakita?

Nilangoy ang dagat, binago ang alamat,

Wari’y damhin mo, wala nang saki’y tatapat.

Pagmamahal kong taglay, wagas at tunay.

Pagmamahal kong tangan, hindi ka naman pinabayaan.

Saktan man ng paulit-ulit,

Heto pa rin, sa iyo'y nakakabit,

Dugo'y ubos, puso'y lunos,

Ngunit pagmamahal sayo, hinding-hindi nauubos.

Paano kita mamahalin, sa paraang kaya ko,

Tinig ko’y dinggin, maliit man kung tutuusin,

Kailan ka nga ba tunay na magpapamahal sa akin?

=============

Three

2011-01-01T04:27:00.000+08:00

It's been three years since we first met.

Only now we have known our fate.

2011

2011-01-01T04:07:00.001+08:00

Unwrapped, you shall be, as days start to unfold
Faint hearts, be ready for stories about to be told.

Take heart.

Starapple

2010-10-31T02:36:00.000+08:00

The blinded cannot protect you,

The deaf cannot hear you,

No, they do not really know you,

All they know is themselves,

And that is the reflection they put on you,

And that is the echo they make to come from you.

To seem that they have seen what you want,

To seem that they have heard what you need.

Megaphone

2010-10-23T00:27:00.000+08:00

In my silence, I am picked up,

Given voice that was not mine:

Yet I have made so loud,

Loud that it can clear chaos,

Create chaos.

Loud that it can break silence,

Make silence.

In my silence, I am picked up,

Given voice that was not mine:

Do I not have a voice?

Must I ask for one?

Silence

2010-10-18T13:50:00.000+08:00

In silence, a lot can be said: a problem unresolved, a memory remembered, feelings left unrevealed, fear unexpressed, even reflections left to be forgotten. See, silence is more powerful than spoken words because silence knows no bounds. But then again, silence can be helpful. Sometimes, it can make one’s mind think clearly, it can make one think back and reflect on what’s really ahead. Sometimes, silence is all one needs.

Paper

2010-10-10T20:15:00.001+08:00

Like the other ones, I too, am paper.

You fold me into a bird that can’t fly.

You roll me into a flute without tune.

You twist me into a branch without leaves.

I am paper.

As I get pulled on both sides, I am torn.

Though I keep it together, but even tape can’t do better.

I am bruised by your inking sword.

But with it I get a voice.

Every push and pull leaves an indelible scar.

But with it I feel alive.

To be crumpled and set aside,

Like the other ones, I too, am paper.

Disposable.

Forgettable.

Wrinkled.

Blemished.

I am paper.

I will never be the same.

2010-10-05T07:08:00.001+08:00

Everything is a derivative.

2010-10-02T02:12:00.000+08:00

If I could turn back time, would you let me jump into your life?

2010-10-02T01:52:00.000+08:00

I know to you I'm not just a stop along the way,

but was I the destination?

Ancient Scrolls online

2010-10-02T01:38:00.000+08:00

I have come across ancient scrolls,

Carrying secrets down deep

Into the p_i_t_s of memory I

found them,

Thought _________ to be found,

-- now here.

As I skimmed through the writings,

Paper untorn,

but th

e wor

ds wer

It SCREAMS of unrequited heart,

unshed tears.

I wished I could have seen,

How the scroll was written.

But it is a painful scene,

This scroll shall be hidden,

forgotten.

I make things NEW.

for YOU.

I started writing again. Again.

2010-10-01T06:57:00.000+08:00

Out of the darkness, here I come, spreading once more, light.
Having hidden for too long, I have come to be in sight.

This light you have shone, this hand you gave to hold,
Finally, I am home.
We are home.

Pusang Kalye

2010-10-01T06:54:00.001+08:00

Pusang Kalye

Dal’wang pusa sa lansangan,

Naroon sapagkat walang tahanan:

Ni walang mapagtaguan kapag umuulan,

Ni walang pansangga pag nasagasaan.

Dal’wang pusa sa lansangan,

Doon na rin ang pook ng lambingan,

Sapagkat wala namang mapuntahan:

Kahit maging tampok sa usap-usapan.

Dal’wang pusa sa lansangan,

Mayroon ba kayang masisilungan?

Palaging rito na lamang ang tagpuan,

Dal’wang pusang walang tahanan.

Sagutan (ekphrasis sa pelikulang Donor ni Mark Meily)

2010-10-01T06:51:00.001+08:00

Sagutan

Pag-ibig ko sayo’y parang puso,

Sa bawat tibok, hatid nito’y pulso,

Sa bawat pulso, nabubuhay ako.

Pag-ibig ko sayo’y parang poso,

Kung may pantulak, ito’y aagos,

Kung walang tutulak, ito’y unos.

Pag-ibig ko sayo’y totoo,

Kaya’t wagas ang aking sakripisyo,

Maipadama lamang ito sa’yo.

Pag-ibig ko sayo’y tabo,

Sasalok kung kailan ko gusto,

Hahagod kahit pag ayaw mo.

Pag-ibig ko sayo’y parang dugo,

Dumadaloy sa aking katawan,

Bagamat minsan, nasasaktan.

Pag-ibig ko sayo’y parang daga,

Nakikikain at nakikitira,

Wala ka namang magagawa.

Pag-ibig ko sayo’y parang bala,

Lalo na ‘pag ito na’y naikasa,

Dahil sa pagputok, wala na.

Sa Kasalan (tulang pambata)

2010-10-01T06:50:00.001+08:00

Sa Kasalan

Bakit kaya kailangan pa,

Magbihis nang ganito ka-gara,

Sa kainan lang naman pupunta,

Sobra-sobra kung pumustura.

Kwelyo ko sa leeg ay makati,

Pati likod ko’y nangingiri,

Puno ng pawis aking mga paa,

Dahil magsapatos ay kailangan pa.

Ako’y nakaupo sa initan,

Habang nakasilip sa kasalan

Si Inay nama’y humihikbi,

Si Itay nama’y nakangiwi.

Ano’ng oras kaya kami uuwi?

Tanaga sa MPs10 - SA MRT

2010-08-14T00:35:00.000+08:00

* Tanaga: traditional poem with 4 lines, each containing 7 syllables

Sa lata pinagkasya,

Lupon ng mga isda,

'Di man lamang nagtaka,

Pa'no kaya bababa?

Haiku sa MPs 10 - Kawayan

2010-08-14T00:25:00.001+08:00

Oh, mga siit

Nakayakap sa langit,

Nang may pagkasi.

Stages

2010-06-06T02:34:00.000+08:00

Sharing the stage has always been a great endeavor to me: being with the wonderful cast of a colorful play, dancing to music with a graceful partner, even singing melodious songs in a choir or reciting lines in chorus. The stage, after all, is my friend, and who would not want to share a friend when it is for the best of everyone's interest.

Sharing the stage is like being one with the others: the eyes of the audience are fixed not only at me, but to all, like we are one though we stand out, and a challenge for me, to stand out, but not outshine the rest. The stage, after all, is my home, and every member is a family, and every member is important.

Sharing the stage is my training for life: it teaches me to be mindful of the things that I do, that every line forgotten, every move failed to make shall affect the others, not only myself. The stage, after all, is my school, and each time I am about to be up there and on there, I learn.

But there is this time when sharing the stage sent chills down my spine.

The stage became threatening and taunting and troubling: the stage was no longer my friend.

The stage felt cramped, cold and crass: I am harmed, it was no longer my home.

The stage felt sordid, slippery and scary: I am afraid, it was no longer my school.

It was when I shared the stage with a foe in your story, and the stage were your eyes, and you were just tongue-tied.

Smile. :DD

2010-06-01T22:35:00.000+08:00

The things you said the other day

. . .simply took my breath away. . . :))

Over.

2010-05-15T18:14:00.000+08:00

I used to wait for you.

And the wait is over. :)

Dance with me.

2010-05-15T17:55:00.000+08:00

I miss dancing.

No, I do not miss being watched, because every single day I am being watched.

Fear.

2010-03-29T01:18:00.000+08:00

As you secretly ask yourself what if it's still her you're with,

I secretly deny the pain: even when it feels like you still miss her.

But I'm still here, like I've always been.

Mahal namin kayo. Mahal namin ang nasimulan ninyo.

2010-03-28T11:43:00.001+08:00

Sacrifice

2010-03-01T09:48:00.001+08:00

My teardrops may fall,

But they’re not without meaning,

For these drops of pain,

Are not worth of disdain.

Marks of love divine:

Not expecting you to be mine.

My heart may tremble,

But not because of fear,

For my heart shall never crumble,

Just because you’re not here.

The more I expect I learned,

The more my heart turned.

RBTLines

2010-03-01T09:46:00.000+08:00

First of all, I want to say that I am

So in love with you and I don’t believe that you’re

Not sorry because you left me for

I know it’s not true, and I also don’t believe that

you were never there for me.

I’m still so in love with you anyway.

Sometimes, I just want to walk behind you

And guard you from evil friends who taunt you

And stab you on the back to take revenge on you

For they want to do it

Because you hurt me so much that you deserve hell.

Don’t worry, no matter what they say and do,

I’ll keep on watching over and loving you

Just how I used to, before I met you, and not

With coldness and anger and hatred.

I have forgiven you with all of my heart,

And with all my strength I want to hold

Your body close to me, and take away the hands that take

Your neck and choke you, because you

Don’t deserve to be mistreated and be told that you

Are nothing, worthless and useless.

Nathaniel

2010-03-01T09:44:00.001+08:00

Nathaniel. Isang pangalang nababanaagan ng kabanalan bagamat tila ba pangalan ng anghel at pangalan ng santo. Sa pagbigkas ng ngalan na ito ay tila ba ito ay walang kasing banal, walang kasing bait at walang kasing busilak. Halos mababanaag na nga rin ang katauhan ng kung sino mang may tangan ng pangalan na ito: mabuti, marangal at tapat.

Siya ay nakilala ko lamang noong ako ay kasalukuyang naglalakbay patungo sa paraiso. Nawawala kasi ako, sapagkat bigla akong iniwan ng kasama ko. Oo, may kasama dapat ako hanggang sa dulo, ngunit sa hindi ko malamang paraan ay bigla siyang naglaho at tangay ang lahat, kaya napakahirap na ng aking paglalakbay, tila ba tinatahak ko parin ang paraiso sa kalagitnaan ng kalbaryo.

Bigla siyang lumitaw sa aking harapan sa aking pag gising isang malamig at makulimlim na umaga. Siya lamang ang liwanag na nasilayan ko noong araw na iyon, sapagkat ang liwanag na bumabalot sa kaniya ay lubos na nakasisilaw, na tila ba binubulag na ang aking mga mata. Nabigla ako nang makita ko siya, kaya't bigla rin ang aking pagbangon ngunit natumba ako. Malaki kasi ang galos na aking natamo sa kanang paa buhat ng pagkasabit sa ugat ng isang puno habang ako ay naglalakad noong isang araw. Napuna niya ito agad kaya't inabot niya ang kanyang kamay at tutulungan umano akong tumayo. Iniabot ko nga ang kaniyang kamay at hinawakan niya ang aking kamay ng mahigpit ngunit nagtaka ako kung bakit hindi niya ako hinila pataas. May hinakbot siyang bagay sa kaniyang likuran at hinagod ito sa aking pulso. Nakita kong bumuhos ang dugo sa aking pulso at bigla akong nanghina hanggang sa ako ay hinimatay. Pinanood lamang niya ako. Hindi ko alam bakit niya ito nagawa dahil hindi ko naman siya kilala.

Ilang araw na ang nakalipas at kasama ko pa rin siya. Mahirap daw kasing maglakbay magisa kaya ako ay sinasamahan niya. Ngunit sa bawat araw na lamang na dumaraan ay tila ba mas mabuting magisa na lamang ang akong maglakbay kaysa araw-araw na masaktan.Hindi naman niya kasi ako tinulungang maghilom ang sugat na aking natamo na siya namang nagmula sa kanya. Nakapagtataka na nga ng sobra, dahil para sa kanya, ni hindi ko man lang mabatid ang kanyang pagsisisi sa sakit na ang nadarama buhat nitong puso kong nagdurugo, na tanging kapirasong tela lamang na lunod na lunod na sa dugo ang nagsasara sa nananakit na butas nito.Ngunit mas hindi ko mabatid na sa kabila ng pait na aking sinapit ay ni hindi ko man lang madama ang galit sa estrangherong ito. Subagay, ako nga naman ang dayo rito sa lugar na ito, lugar na kaniya nang kilala noon pa.

Lumulundo-lundo ang aking paglalakad, nasasaktan na ako, nahihilo na ako, naguguluhan na ako, nahihirapan na ako. Sa paraiso nga ba ako pupunta?

“Halika,” sabi nya, sabay abot ng kanyang kamay. Hay sa wakas, nadama rin niyang kinakailangan ko ng tulong. Halos mag iisang buwan na akong nagdurusa, at ang puso ko’y tuluyang nagdurugo pa. Malugod kong iniabot ang kanyang kamay, at inakay niya ako ng ilang mga hakbang. Marahil ay akala niya’y ako ay masamang nilalang na hindi niya maaring tanggihan, kaya’t sinasaksak na lang niya ang aking dibdib nang sa gayon ay hindi ko na tangkaing gawaan siya ng masama. Wala naman akong balak na ganoon, sapagkat ako naman ay isang mabuting nilalang, na nasaktan rin lang naman.

Denial

2010-01-23T00:03:00.001+08:00

Feigning numbness,

I let you lean against

My heaving chest,

Not minding

My heartbeat racing,

Ever calling,

Your disyllabic name.

Feigning coldness,

I let you gently pull me,

Close to your dear heart,

Feigning deafness,

I do not hear,

Your sweet heartbeat calling mine.

Ubiquitous,

My heart to yours,

With nothing less than love,

For you to keep,

Or break apart.

To give away,

Or to make a start.

Feigning boredom,

I yawn so loud,

You caught my mouth,

You felon, that kiss

You stole,

Was it not enough,

That you stole my heart?

Feigning anger,

I look away. . .

Those three words,

I could not say.

Time Set Me Free

2010-01-15T15:27:00.001+08:00

Time set me free,

And cast away all the burdens I feel

Cure this forlorn heart of mine:

Is loving you truly a crime?

Time set me free,

And take every inch of sadness here in me,

Hold my hand in place of his:

Could love be any harder than this?

Time set me free,

Fill my emptiness with vials and vials of glee,

Sing to me a song of joy:

Make me forget about this boy.

Vanilla

2010-01-10T20:03:00.000+08:00

You’ve come into

my Stream

Of consciousness once –

again.

My heart has widely

Opened for you,

to come

as I tightly

envelOp you

with my deep love.

We’ve overcome

so many

Ups –

and downs

and we’ll be

overcoming some more

as we drive

in –

and out,

in and out

of the tunnel called love.

Feel the roundness of my love:

Unending, Unceasing, Unfailing

Feel the pounding of my heart when you’re near,

Undulating, Unduly Unafraid

I feel the weight of your concerns, Leave them all to me,

And I will take them in, everything, openheartedly.

For you are

what love

means

me.

Puso't Balota

2010-01-06T22:22:00.000+08:00

Ang ingay sa labas

Nasasaktan ako

Hindi ko naman naririnig ang boses mo.

Ang ingay sa labas

Ginugulo ako,

Hindi ko naman nakikita ang layon mo.

Ang ingay sa labas,

Nakabibingi,

Pipe na ba’ang lahat? Pero iba-iba’ang sinasabi.

Ang ingay sa labas,

Maraming pang basura,

Pati nga ba naman ikaw, dinungisan nila.

Ang ingay sa labas,

At ika’y sumisigaw,

Ngunit ang dinig lamang ay mga pigil na hiyaw.

Bakit sila maingay?

Diwa mo ba’y di na taglay?

Bakit sila maingay?

O sadyang ‘di lang ako sanay? . . .

. . .kung dapat bang masanay.

Dreamland

2009-12-17T23:40:00.000+08:00

Off where my dreams go,

Is where you will, too

For deep within my heart,

I know,

Dreams don't always come true.

But I still believe one day,

As you open your eyes from slumber,

You'll know that I've been always

Waiting here, beside you.

I long for you.

A Night of Music

2009-12-15T21:50:00.000+08:00

this is the moment when the lights go dim,

the music fades in,

and the smoke machine fills the air,

with a foggy mist,

enclosing the strangers,

two strangers onstage,

this is the moment when the beat goes strong,

and hearts pound more,

and the people stare in awe,

the people stare with glee,

the people stare with forlorn,

and the people stare with tears.

for this is the moment when two worlds unite,

unite for just one night.

A Note (for you)

2009-11-06T01:02:00.000+08:00

One day I found,

A sweet note in the sand,

I kinda wished it was mine,

Or that I held,

Its writers hand. :)

A Butterfly's Request

2009-10-23T03:38:00.001+08:00

Hold me
Just one more time
Lead me
Into the night
Tell me
That I’m the one
And take me,
However you want,
Just as long as you,
Keep me there in your heart.

One Wish

2009-10-23T03:35:00.000+08:00

One Wish

Wishing on a star,
My heart so yearned
To find not true love,
Nor love be returned,
But gray skies be blue
Over his head,
Not ribbons of satin,
Or gowns of gold,
But a song to calm him,
And a hand to hold.
Not even trinkets,
Baubles and chimes,
But luck forever,
And never ending good times.
Not carriages grand,
Or shoes of silver,
But someone to mind him,
And love without falter.

A Dream

2009-10-23T02:22:00.000+08:00

A Dream

My heart it burst into flames,

The moment you said

You love him,

The pieces,

And all that was left,

Were all turned into ashes.

This heart, although it beats

Beats only for you,

Has found emptiness

And fear and sorrow,

That trying to be sleeping,

Would seem like dreaming,

Dreaming with a broken heart.

And I’d be damned if I see,

Your face smiling

Right back at me,

Or your hands holding mine,

As we blankly pass the time.

And if this goes on everyday:

My heart aching,

His name you’re speaking,

Then I guess I will have to let my heart

Falter,

Until all that’s left

Are not ashes nor fire,

But remnants of yearning,

And caring and loving,

Until you see,

That solace you needed,

Was all in me.

Hanggang Bukas na Lang - Episode 3

2009-10-22T00:24:00.000+08:00

“Imi-meet daw kayo ni Boss Avila mamaya.”

“Thanks Clarisse. Please tell him we’re ready,”

“Aba, fighting spirit si sister! Nako!”

“Hah, Lance, I know right! Syempre we all worked hard on this,”

“But wait guys, si Gino ay nireready na yung mga slides, si Dexter naman ay malapit na, pero wala pa si Duke!”

“Oh no!” bakit wala pa si Duke? Eh siya yung point person namin dito bilang sakanya nanggaling yung bonggang idea for the project.

Tinawagan siya ni Trix.

“Hello Duke?. . . Oo, it’s about to start na. What happened ba, you weren’t with us kagabi, tapos late ka pa ng gising. . .okay, pero panu yan? Hindi ka na aabot. Okay sige, we’ll figure it out. Ingat ka ha, let’s talk later,”

“Oh, anung sabi ng bestfriend mo?”

“Girl, kalma ka lang. Maraming inasikaso ang haciendero. Nasa province pala siya ngayon,”

“Oh my effin’ garrrr, sino na ang magsasalita for us?” Nako, si Lance talaga, sa gitna ng problema, maarte parin. Hahaha.

Shucks, eto na si Boss Avila.

“Good morning. I came here today, intending to see how the project is going to be done, but now, I am here to tell you the changes that we are going to make. Dream Team ang tawag ko sainyo, right, kasi we have been going strong for the past year when I hired all of you kahit obviously newbie na newbie ang dating niyo. Nevertheless, you all showed great wit and talent, and dedication that surpassed the rest of the staff that I used to have. But let’s not talk about it. Anyway, hasain pa nating yang galing niyo. I will divide you into two teams: Ms. Bellatrix Alverio, Lance Roberto, Dexter Abesamis, you three will continue to work on the project. Harriet Gonzaga, Gino Obatay and Duke Hidalgo, you three will work on a new project which I will call. . .wait, where is Mr. Hidalgo?”

“Uhm, Sir, he, he’s. . .” Oh no Trix.

“Sir, he’s been working too hard sa project natin kahit tapos na, last night he checked everything pa kaya napuyat, medyo nalate ng gising, but he’s on his way here. He emailed us the final draft nalang,”

“Well, very good! Yan ang gusto ko sa inyo, kaya ko kayo pinagsama. Well, lahat kayo magaling, anyway. . .ang tawag sa project ninyo ay. . .TV show.”

Nabigla ang lahat, obviously. Muntik pa ngang malaglag ni Gino yung mug niya ng kape.

“Oh my gosh sir, that’s so great! Pero parang ang taas po ata agad?”

“Korek ka dyan Gino. I mean, sir, we’re all new, at least most of us are, no offense meant Dexter,”

“Exactly! It’s to mark the fifth year of our production house. Diba, para naman lumevel-up tayo,”

Pressure. Pressure. Pressure.

Hanggang Bukas na Lang - Episode 2

2009-10-22T00:14:00.000+08:00

Sipat sa nakaraan (pagkabata):

Nasa ilalim ng mango tree sa plantation ang mag-ama.

Dad: Anak, pakatandaan mong mabuti. Ikaw ang magmamana ng negosyo ng pamilya. Tandaan mo, matagal nang pinangalagaan ito mula pa sa lolo ng lolo ng lolo ng lolo ng. . .

Duke: Yes dad, I know. Kaya nga po I’m doing my best sa pag-aaral, syempre, kailangan na ang susunod na hahawak, at magpapalago ng Hidalgo Farms ay matalino at tunay na respetado.

Dad: That’s right son. Pero wag mo ring kakalimutan, kailangan mo rin ng taga pagmana. Hahaha!

Duke: Haha, dad naman. 12 pa lang ako, kung ano-ano na binabanggit nyo. Tara na, hinahanap na tayo ni Lola.

Hay nako dad. Wish ko lang alam niyo na hindi na ako si Duke na kilala niyo noon. At wish ko lang na may lakas ng loob akong sabihin yun.

Nako, sa totoo lang, kung may hindi ka talaga gusto o kung may nais ka noong bata ka pa, mas madaling sabihin mo na. Maari kasing magawan ito ng paraan kaagad na kasasanayan mo nalang, or forever ka na lang magsisisi pagtanda mo. Tulad ko. Hay, gawin daw ba akong haciendero ni dad eh ang career ko naman ay nasa entablado.

But let me get this straight, hindi naman ayaw kong tumulong sa family namin. Syempre oo naman kaya nga nag-aral ako ng mabuti nung college eh, but then, hindi ko lang talaga feel i-full time ito at may konsepto pa ng “taga pag-mana”. Hay, eh pano kung wala pala akong maibigay? Pano kung mas gusto ko pala mamuhay mag-isa, o kung may asawa man, choice lang namin na hindi magka-anak? Grabe! Ang hirap maging panganay at nag-iisang lalake!

Buti pa yung mga kapatid ko ngayon eh, si Angie at Des, hindi masyadong ineexamine yung mga boyfriend nila. Eh ako, yung una kong girlfriend nung high school na super crush ng bayan eh kulang na lang ipa-blood test at ipa x-ray eh para masuri talaga ang kanyang kalooban. Ha! Si Dad kasi, overprotective sa yaman, ayaw niya ng mga gold digger. Si Mommy naman, overprotective sa feelings ko. Kasi daw baka hindi ko naman talaga siya gusto at napilitan lang ako, or baka hindi naman niya talaga ako gusto at ginagamit niya lang ako.

Pagpasok sa bahay. . .

Dad: Anung pangalan niyan Duke?

Duke: Dad, kausapin niyo naman po SIYA. She’s Leah.

Mom: Hi Leah, kami nga pala ang mom and dad ni Duke. So saan ka nakatira?

Dad: Sino mga magulang mo?

Mom: Kamusta naman ang family mo?

Dad: Gross annual income?

Mom: Kamusta naman pag-aaral mo?

Dad: May family business ba kayo?

Mom: Ano naman ang nagustuhan mo kay Duke?

Dad: Or meron ka bang pamana?

Mom: Pano mo nasabing mahal mo si Duke?

Dad: Insured ba bahay niyo?

Mom: Sana ligawan parin muna kayo kaysa kayo agad, parang ang bilis eh, it takes months and months and months of hard work, patience, understanding,

Duke: Mom! Dad! Alis na nga lang kami!

(sabay labas ng bahay at derecho sa mango plantation).

Duke: Leah, sorry sa kanila ha. Nako, mga overprotective kasi yung mga yun.

Leah: Pansin ko nga eh, hahaha. It’s okay. Future heir ka kasi eh, kaya malamang gugustuhin nilang mapabuti ka. At take note, ikaw ang nag-iisang lalakeng anak nila.

Duke: Thank you talaga, Leah. I’m so lucky to have you, hindi ka lang maganda at matalino, you’re so understanding pa.

Leah: Ha, oo naman, Because I love you. Halika nga dito, kiss kita.

Ops syempre hanggang dun nalang ang kwento hahaha dahil ang topic dito ay yung magulang kong hanep naman kung magdesisyon para sakin.

Nako, umagang umaga eh ang dami ko nang inaalala eh kung bumabangon na kaya ako, late na ako sa work hahaha. Sige, mamaya uli. Maliligo lang ako. Mabilis lang ito, promise.

Hanggang Bukas na Lang - Episode 1

2009-10-21T23:57:00.001+08:00

Hanggang Bukas na Lang

Sipat mula sa nakaraan (pagkabata):

Mommy: Oh, anak, hanapin mo na yung Hello Kitty na dollhouse na gusto mo. Antayin ka ni Mommy sa counter. Bilisan mo anak ha, may lakad pa tayo nila Kuya.

Harriet: (babalik matapos ang ilang segundo)Mommy, Mommy. . .

Mommy: Oh, anak, I thought you want the dollhouse. Para saan naman yang pink teddy bear na yan?

Harriet: It’s mine mommy. No more dollhouse. I want pink teddy.

Mommy: Hmm, eh anu naman ang maituturo sayo ng pink teddy na yan? Nako, ikaw talaga anak. Sige na nga.

At umuwi rin kaming dala ang pink teddy bear at ang dollhouse. . .

Nako, sa totoo lang, mas madaling makuha ang gusto mo pag bata ka pa kaysa pag tumanda ka na. Isipin mo, kung gusto mo ng gatas, o kahit simpleng yakap, halik o tapik pampatulog, iiyak mo lang my dali-daling lalapit sayo. Eh ngayon, sige nga, kahit maglupasay ka pa dyan, kahit pa bantaan mo lahat ng tao sa paligid mo, walang titira sayo, depende nalang kung sobrang ganda mo o sadyang lasing na mga kasama mo.

Ay, sorry naman. Simulang simula palang eh nanggugulat naman ako. Hahaha, kasi ba naman, kagagaling ko lang sa inuman kagabi. Alam mo na, kasama tropa, magulo, maingay, asaran, kulitan, ha! Akala mo ngayon lang nagkita, eh halos araw-araw naman kaming magkakasama sa trabaho.

Wait lang ha, hindi pa ako mashonda! Kakagraduate ko lang 2 years ago, MA student ako ng Socio ngayon, and at the same time, nagtatrabaho din ako bilang writer ng *Mindwerks* hahaha, isang production house na punung-puno ng tawanan at iyakin dahilan sa mga iba’t ibang uri ng tao na nagbibigay kulay sa aking existence.

Bakit ko nga ba naalala yung pink na teddy bear na yun?

Sipat sa kaganapan kagabi (inuman)

Trix: So anu na, Harriet? Hindi ka pa rin ba susunduin nyang bufra mo?

Harriet: Hindi na yata eh, alam ko busy siya ngayon.

Lance: Hay nako girl, itigil mo na yan. Bet lang naman kasi yonechiwa ng mudrez mez kayetch mez siya betching!

Harriet: Nako, anu pa nga ba? Saka isa pa, bakit naman hindi ko ipapagpatuloy diba? There’s nothing not to like.

Trix: Alam mo kasi friend, puro ka like. Eh love mo ba?

Gino: P*tang inang love love yan. Tara na, sayawan nalang tayo! Love love pa eh kung di naman nagkakan

Lance: *toooooot* Anu ka ba naman Gino, igalang mo naman yang si Harriet. Tandaan, iilan nalang ang babaeng ala-puresa sa mundo, ha! Kung puresa nga ba!

Sayawan sayawan sa house music na paborito naming lahat. Aye aye aye! Aye aye aye!

Paikot-ikot kami sa paligid, at nag-line dance ng bonggang bongga na ginaya rin ng iba at syempre, kami na naman ang bida sa Emba. Sabi ko naman kasi sakanila eh, wag na wag akong pinaiinom ng brandy, ayan tuloy, lumabas na naman ang reyna ng sayawan!

Hmm, eh anu naman kayang kinalaman ng pink teddy bear dun? Hahaha! Ewan. Siguro I just miss my mom. I shall make tawag na nga. You stay there ha, stay there.

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Captured

2009-10-21T20:35:00.000+08:00

Captured.

My heart, it beats

Like the second hand

Of a very old clock:

So slow, so heavy,

So empty of energy.

My hands, they sway

Like tattered red ribbons

Blowing away in the air:

So weak, so flimsy,

So empty of grace and beauty.

My feet, they step

Like old wood,

A cane:

So graceless, so stiff

So dull and rigid.

Your eyes, they stare

And fuel my heart

Til it pumped and pumped

And I felt my flowing blood.

Your sweat, it sears

My skin and burns my veins,

Til it ate away my fears,

And set my soul on fire.

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Dancing Alone

2009-10-21T20:29:00.000+08:00

Dancing Alone.

Whenever I am dancing,

I pretend I’m not alone,

I try to keep imagining

Though I know I’m on my own.

It’s hard when all eyes are staring,

And mindful of your moves,

At times I feel like falling,

And forgetting all the grooves

When I point my toes up in the air,

I pretend there’s a hand to hold,

Someone who’s bold enough to care,

When the stage just feels so cold. . .

Whenever I am dancing,

And the stage’s just too big for one,

I see him beside me, dancing,

Like I was never really alone. . .

And the entire world can see,

All the real best that was in me,

For it started with this someone,

Who truly believed in me.

Hanggang Bukas na Lang abangan

2009-10-19T22:03:00.000+08:00

Panandaliang namahinga si Cassandra.

Ngunit, isang nakasisilaw na ilaw ang nanggising sa kaniyang panandaliang paghimlay.

Minulat niya ang kaniyang mga mata, at sa kabila ng pagiging mapungay ng mga ito, mayroon siyang nakita.

Pag-ihip ng hangin sa mga puno at bulaklak, tila ba tangan rin nito ang mga alaala ng kaniyang mga pighati't halakhak.

"Hanggang bukas na lang Cassandra. Hanggang bukas na lang."

*abangan*

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Salamangkera Part 1

2009-09-19T11:57:00.000+08:00

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Salamangkera Part 1

Sa silid-aralan tayo unang nagkita. Batid kong batang-bata ka pa, sapagkat ang iyong mga mata ay tila namamangha pa sa mga nasa paligid, na tila ba ang iyong mga inosenteng mga pantingin ay nababahiran na ng mga bagay na hindi mo kinasanayan at kinalakhan. Puting blusa at mahimpis na maong ang iyong suot, at sa paanan ay tsinelas na burgis. Malaki ang tangan mong bag, na parang noon sa hayskul, kaya lalo kong napagwari na ikaw nga ay bago.

Palagi ka na lamang may sagot sa propesor, na tila ba mas angat ka kaysa sa aming mga nakatatataas pa ng antas kaysa sa iyo. Ngunit hindi batid sa iyong mukha, pagkat para ka lamang isang kuting na maamo, na ni walang kuko na maipangkakamot sa mga nagaamok.

Noong una palang kitang nakita, ang mga kuko mo ay naibaon mo na ng napakalalim sa puso ko.

Binawi ko ang aking pagkatahimik, sapagkat sayo ako ay namangha. Ang inaakala kong batang inosente, batang mangmang, batang paslit, ay siya naman palang isang buwan na siyang sisikat sa mga gabi kong mapanglaw. . . isang matamis na himig sa gitna ng aking pagtatangis. Kinausap kita at tayo ay naging magkaibigan. Halos hindi ko na nga kaylangang magtanong, sapagkat itinuturing mong bukas na libro ang iyong buhay, na maaring buklatin ng sino man ang interesado. Masugid naman akong nakinig sa iyong mga saloobin, at nalaman ko rin ang iyong mga ayaw at gusto. Ang kulit mo pala, akala ko noong una mahinhin ka at walang kibo, ngunit sa pagtagal ay napagwari kong masayahin ka pala. Napapasaya mo ako sa mga paraang hindi mo napapansin. O pinapansin.

Sabihin mo sa akin ang iyong lihim, sapagkat nababanaag ko sa iyong munting mga mata na may itinatago ka. . .

Ako ay ang iyong masugid na saksi sa bawat pagwawagi, sa bawat pagsalita, sa bawat pagtatanghal. Lagi akong nasa iyong likod sa tuwinang ikaw ay walang kasama. Lagi akong nakaabang sa tuwinang parang babagsak ka na.

Oo, sa tuwinang parang babagsak ka.

Para kang dagat, patuloy ang pagalon, umaalon kang walang humpay. Sa bawat ihip ng hangin, ikaw ay nakikisabay. Kailan ka ba titigil? Kailan ka ba magpapahinga?

Naging saksi ako sa pagkabiyak ng iyong puso. Nadudurog ang aking puso sa tuwinang ikaw ay umiiyak, sapagkat nais kong yakapin ka, nais kong palakasin ka, ngunit wala akong magawa kundi ang patahanin ka. Sana, kung ako na lamang siya.

Naging saksi ako sa kamuntikan mong kamatayan. Natigil ang aking paghinga nang masilayan ko ang iyong binukang pulso. Akala ko pa naman ay walang pipigil sa iyo, subalit bakit ngayon ay tila ba ikaw ay sumusuko? Sana, kung ako na lamang siya.

Sabihin mo sa akin ang iyong lihim, sapagkat nababanaag ko sa iyong munting mga mata na may itinatago ka. . .

Kanta

2009-09-13T02:42:00.001+08:00

You’re like the pale moon

On a summer’s night

That shimmers and glows

To my heart’s delight

And I watch the sun rise

As it spreads its rays

Still you lay on my shoulder

You feel my heart begin to race

You’re like a rocket

And I’m the stars

You reach for me

Amidst hurting scars

And I’m the philosopher

I search for meaning

But it left me clueless

About our beginning

Once I begin

This tale of you and I

We don’t have to ask what if

We don’t have to wonder why

Coz we both are songs

One is the music, the other words

Without the other

The meaning blurs

But without words

There is still sense

The notes keep changing

Harmonies and blends

And without music

There is still poetry

We can play with rhymes

We can get by easily

So what for is you and me?

They say what makes us alike

Are ties that bind

But all the better what makes us different

You keep that in mind.

Coz we both are songs

One is the music, the other words

Without the other

The meaning blurs

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Saklolo

2009-09-13T02:16:00.000+08:00

Saklolo

ni Cassandra B.

May isang dalagang naglalakad sa gitna ng kalsada. Malalim na ang gabi, at malakas pa ang ulan. Hindi ko mabatid kung saan siya paroroon, at kung bakit ngayon pa niya napiling maglakbay. May malapad na pulang laso na nakapalibot sa kanyang leeg. Derecho lamang ang kaniyang tingin, ngunit hindi ko alam kong saan nga ba nananalaytay ang kanyang titig. Ang puti niyang bestida ay basang basa na, pati na rin ang itim na librong bitbit ng kaniyang kanang kamay. Ang mahaba niyang itim na buhok ay parang belo na nakapatong sa kaniyang bumbunan. Pula ang kaniang mga labi, ngunit maputla ang kaniyang kutis.

Tumigil siya sa paglalakad. Nananatiling derecho ang tingin ng dalaga, ngunit hanggang ngayon ay hindi ko mabatid kung saan siya nakatingin, o kung may tinitingnan nga siya. Inusisa ko ang kaniyang paa. Ang kaliwang paa ay nakayapak, ang kanan ay nakasuot ng napakagandang tsinelas na may mataas na takong. Sugatan ang kaniyang mga makinis na paa, hanggang sa kaniyang tuhod. Duguan na nga ang mga ito, marahil ay nadapa siya. May mga napadikit din na damo sa kaniyang puting bestida. Nagtaka tuloy ako kung saan siya nanggaling. Marahil ay nawawala siya.

Mababaw ang kaniyang paghinga ngunit mabagal. Para bang masikip ang kaniyang dibdib. Nakalagay ang kaniyang galusang kaliwang kamay sa kaniyang dibdib, at ang kanan niyang kamay na kapwa galusan din ay nakababa lamang at tangan ang itim na libro.

Napadpad na naman ang aking paningin sa pulang laso na nakatali sa kaniyang leeg. Ano nga ba ang silbi nito? Matingkad ang kulay nito, mas matingkad pa sa mga rosas pag tag sibol. Nakapalupot ito ng mahigpit sa kaniyang leeg ngunit parang napigtas ang dulo nito. May ilang piraso din ng damo na nakadikit rito, pati na rin sa kaniyang buhok.

Ang kaniyang mga mata ay derecho padin ang titig. Ngunit aking napuna, parang wala naman siyang tinitignan. Itim ang kaniyang mga mata, kasing itim ng kalangitan ngayong maulang gabi na ito. Namumula ang puti ng kaniyang mata, at may kaunting galos ang kaniyang mukha.

Napatingin ako sa labi niyang mapulang mapula. Ito ay biglang ngumiti, isang ngiting kapwa napakatamis at nakakakilabot.

Unti-unti niyang ibinaba ang kaniyang kaliwang kamay.

May dugo na bumuhos mula sa kaniyang pulso.

Gusto ko sanang lumapit ngunit nakaramdam ako ng matinding hapdi sa aking kanang kamay.

Buhos lang ulan, buhos.

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Panakip Butas

2009-07-18T02:00:00.000+08:00

Naroon siya sa eskinita, at nakatunganga sa pader sa harap niya. Nagtaka ako kung bakit naroon siya bagamat gabi na at delikado pa. Ngunit mas nagtaka ako kung bakit sobrang bigat ng tingin niya sa pader na nakapagitan sa dalawang building. Marahil ay inakala niyang may daan pa rito sapagkat sa malayo, hindi mo gaanong mapupuna na mayroon palang pader rito.

Palalim na ng palalim ang gabi. Nais ko sana siyang lapitan at sabihin na umuwi na siya sapagkat delikado na at ang kanyang kinatatayuan ay kuta ng mga drug pusher. Natatakot ako na baka mabalitaan ko na lamang ang kanyang pagkasawi nang dahil sa alam kong may nagawa sana ako ngunit hindi ko nagawa.

Nananatili pa rin siyang nakatalikod sa akin at nakaharap pa rin sa pader. Ang mahaba niyang buhok ay nakatirintas ng pinong-pino bagamat mayroon pa ring ilang buhok na hindi napasali sa tirintas. Nakasuot siya ng asul na blusa at puting palda na hanggang tuhod lamang ang haba. Mataas ang takong ng kanyang sapatos at ang kanyang bitbit na bag ay mukhang mamahalin pa. Ang kanyang halimuyak ay tila mga bulaklak sa hardin, napakabango at nakahuhumaling.

Matindi ang kanyang pagtitig sa pader. Nadarama kong may halong poot at takot ang kanyang pagtitig, sapagkat sa kabila ng kanyang mga hikbi ay mahigpit ang kanyang pagkakapit sa kanyang bag.

Kakalabitin ko na sana siya nang bigla siyang natumba. Nakadaupang ng kaniyang mukha ang matigas na semento na siyang nagsanhi ng pagdugo ng kanyang noo. Hinatak ko ang kanyang bewang at itinihaya ko siya nang maiahon mula sa pagkadaupang ang kanyang mukha at nang malunasan man lang ang pagdurugo ng kanyang noo.

Kay kinis ng kaniyang mukha at halos dinaig pa ang perlas sa pagkaputla. Malamig ang buo niyang katawan at kasing tigas pa ng yelo. Mayroon pa naman siyang pulso kaya nalaman kong siya ay buhay pa.

Saklolo! Sigaw ko sa parang. Saklolo! Sigaw ko na sana ay may makarinig.

Lumuha lalo ang kaniyang mga mata. Saklolo! Iyon din ang sabi niya.

Nagalintana akong tanungin kung bakit tila ba bangkay ang aking hawak ngunit ramdam kong siya ay buhay na buhay. Kanina lamang ay mahusay ang kaniyang tindig at mahigpit pa ang kapit sa bag, ngunit ngayon siya ay nanlalata at nanghihina.

Pumarada ang ambulansya sa aming tapat. Agad nagsibabaan ang mga aide at kinuha siya sa aking mga kamay. Mabuti na lamang at may nakarinig, nakapuna o, hay bahala na kung paano sila napadpad dito. Para sa akin, ituturin ko na lamang itong isang milagro, sapagkat sa oras na ito, bihira na ang makasalubong ng mabuting tao. Kung tutuusin, hindi nga rin nagpunta ang mga pusher sa kuta nilang ito ngayong gabi.

At naiwan ako ng ambulansya sa kadahilanang matindi ang aking pagtitig sa pader sa aking pagmumunimuni sa lahat ng naganap ngayong gabing ito. Papauwi pa naman ako sa aking dormitoryo at panigurado, sarado na ito.

Nilapitan ko ang pader nang malaman ko kung ano ba nag pinupuntirya ng kaniyang mga mata bago siya natumba. Nais kong malaman kung ano ba ang dahilan kung bakit halos ikamatay niya pa yata ang pagtatayo sa harap nito. Nais ko ring malaman kung bakit nababalot ng poot at sakit ang kaniyang mga mata sa pagtitig sa pader na ito. Hindi kaya siya ay baliw?

Gamit ang kaunting ilaw mula sa buwan at ang mga poste sa unahan, aking inusisa ang pader. Wala namang akong ibang nakita kundi mga hollow blocks at semento, pati mga sulating walang galang. Nadismaya ako, sapagkat sinayang ko lamang ang aking oras sa isang baliw.

Napaupo na lamang ako at napasandal sa pader. Ngunit may naramdaman akong bagay na basa at malambot sa may aking likuran na kinasasandalan ko ng pader. Kinapa ko itong mabuti bago ko tinignan.

Tibok. Tibok. Tibok.

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Ang Simula

2009-07-12T16:53:00.000+08:00

Ang Simula

Si Cassandra:

Isang dalagang maraming lihim: tanging ang kalangitan lamang ang makapagsasalaysay ng kanyang tunay na mga mithiin. Siya ay nasa iyong paligid lamang: isa sa mga katabi mo sa jeepney habang ika’y pauwi, isa sa mga nakaupo roon sa burgis na kapihan, isang dilag na nakakasalubong na may librong tangan, o maaring kilala mo na siya, maaring hindi pa. Ngunit kilala ka niya.

May lihim si Cassandra at ang kanyang mga mata: hindi natin mababatid sapagkat sila lamang ang nakakakita. Sa bawat luha niya na pumapatak, dala man ito ng hinagpis o ng halakhak, ito ay nakatala sa kanyang munting aklat. Dito niya isinusulat ang kanyang mga nasasaksi, pati na rin ang mga sabi-sabi. Ngunit hindi ito para ipagkalat, ngunit para sa kakaibang mundo ang mga mambabasa ay mamulat.

Ang mga susunod pa ay mga sipat sa kanyang bungo at mga tinatakbo ng kanyang pulso.

Siya si Cassandra: hindi lamang puro mungkahi, hindi lamang mga salitang pangsawi. . .isang alamat na sa inyong mga mata ay mumulat.

butterfly tears

Lackadaisical

Speak

Butterfly and Star

Anonymous

Paano kita mamahalin?

Three

2011

Starapple

Megaphone

Silence

Paper

Ancient Scrolls online

I started writing again. Again.

Pusang Kalye

Sagutan (ekphrasis sa pelikulang Donor ni Mark Meily)

Sa Kasalan (tulang pambata)

Tanaga sa MPs10 - SA MRT

Haiku sa MPs 10 - Kawayan

Stages

Smile. :DD

Over.

Dance with me.

Fear.

Mahal namin kayo. Mahal namin ang nasimulan ninyo.

Sacrifice

RBTLines

Nathaniel

Denial

Time Set Me Free

Vanilla

Puso't Balota

Dreamland

A Night of Music

A Note (for you)

A Butterfly's Request

One Wish

A Dream

Hanggang Bukas na Lang - Episode 3

Hanggang Bukas na Lang - Episode 2

Hanggang Bukas na Lang - Episode 1

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Captured

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Dancing Alone

Hanggang Bukas na Lang *abangan*

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Salamangkera Part 1

Kanta

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Saklolo

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Panakip Butas

Sa Bungo at Pulso ni Cassandra - Ang Simula

Hanggang Bukas na Lang abangan